KABANATA 3: Ang Pagsabog ni Lolo Arturo
Nanlamig ako. Hindi dahil sa aircon ng restaurant, kundi dahil sa bigat ng mga salita ni Mama. “Mahiyain si Emma? Ma, bata ang anak ko, hindi siya display na pagbabagayan lang ng motif!” pabulong kong sigaw, pinipigilang umiyak para hindi makita ni Emma.
“Wala na tayong magagawa, Clara. Huwag kang gagawa ng eskandalo,” malamig na tugon ni Mama bago siya tumalikod at bumalik sa bulwagan na parang walang nangyari.
Bumalik ako sa hapag kung nasaan si Emma. Nakangiti siya habang pinapakita ang kanyang basket sa mga pinsan. Nang sabihin ko sa kanyang hindi na siya flower girl, unti-unting nawala ang kislap sa kanyang mga mata. “Mommy, bakit po? Hindi na ba nila ako gusto?” tanong niya habang nanginginig ang boses. Hindi ko siya masagot.
Hindi ko napansin na nakatayo pala sa likuran namin ang aking Lolo Arturo. Nakikinig pala siya sa buong usapan namin ni Mama kanina.
Biglang tumayo si Lolo Arturo. Kinuha niya ang kanyang baston at malakas na hinampas ito sa sahig, dahilan para tumigil ang tugtog at matahimik ang buong restaurant. Tumingin siya nang diretso kay Kuya Jason, kay Valerie, at kay Mama.
“Matilda! Jason! Valerie!” malakas at puno ng awtoridad na tawag ni Lolo. “Ano itong nabalitaan ko? Na dahil sa ‘aesthetic’ at ‘kulay ng buhok’, itinapon niyo na lang ang damdamin ng isang bata?”
Namutla si Mama. “Pa… hindi po ganun ang—”
“Huwag mo akong idadaan sa ‘hindi ganun’, Matilda!” putol ni Lolo. “Alam niyo kung sino ang nagbayad ng halos lahat ng gastusin sa kasal na ito? Ako! Pero hindi pera ang usapan dito, kundi ang pagkatao. Kung hindi marunong rumespeto sa pamilya ang bride, at kung ang anak ko ay walang bayag para ipagtanggol ang sariling pamangkin, wala kayong karapatang gamitin ang pera ko!”
KABANATA 4: Ang Pagpili sa Tunay na Pamilya
Nanginginig si Valerie sa kahihiyan habang ang mga bisita ay nagbubulungan. Hindi inaasahan ng lahat na maglalabas ng sama ng loob ang matandang patriarch ng aming pamilya.
“Jason,” seryosong sabi ni Lolo. “Sabi mo, mahal mo ang kapatid mong si Clara. Pero hinayaan mong apihin ang anak niya? Kung sa simula pa lang ay wala na kayong pagpapahalaga sa damdamin ng isa’t isa, hindi magtatagal ang kasal na ito.”
Humarap si Lolo sa akin, lumapit siya at hinawakan si Emma sa kamay. “Emma, ikaw ang magiging flower girl. Kung ayaw nila, ayaw ko na rin. Bukas, ititigil ko ang pondo para sa kasal na ito. Bahala na kayong mag-asawa kung paano niyo itutuloy ang ‘aesthetic’ na gusto niyo nang kayo lang.”
Nagkagulo. Umiiyak si Valerie at nagmamakaawa kay Mama, pero nanatiling nakatayo si Lolo. Sa gitna ng tensyon, lumapit si Kuya Jason. Tiningnan niya si Emma, tapos ay tumingin sa akin. Nakita ko ang pilit na paghingi niya ng tawad sa kanyang mga mata.
“Lolo, tama ka,” mahinang sabi ni Kuya Jason. “Valerie, kung gusto nating maging bahagi ng pamilyang ito, dapat matutunan mong rumespeto. Emma, pasensya na. Ikaw ang flower girl natin, at wala nang ibang magbabago noon.”
KABANATA 5: Ang Masayang Wakas
Kinabukasan, si Emma ang pinakamagandang flower girl na nakita ko. Habang naglalakad siya sa aisle, hindi lang ang mga talulot ng rosas ang dala niya—dala niya ang dignidad na naibalik sa kanya ni Lolo.
Hindi naging madali ang susunod na mga araw, lalo na ang relasyon ko kay Mama na hanggang ngayon ay hindi pa rin maayos. Pero natutunan ko ang isang mahalagang aral: Ang pamilya ay hindi lamang nakadepende sa dugo o sa pangalan; ito ay tungkol sa kung sino ang handang tumayo para sa iyo kapag ang mundo—at kahit ang sarili mong magulang—ay pinipilit kang maliitin.
At ang Lolo ko? Siya ang naging bayani ni Emma. At sa tuwing titingnan ko ang anak ko na masayang naglalaro, alam kong hindi kami nag-iisa.
Nais mo bang dagdagan pa natin ang ilang detalye o may partikular na kaganapan ka pang gustong mangyari sa pagitan nina Clara at ng kanyang ina matapos ang kasal?